Francorchamps ligt echt hoog, maar wel leuke foto’s gemaakt in de pitstraat. Tom kan maar geen genoeg krijgen van de Williams stal, die overigens net als alle andere stallen weinig meer te bieden heeft dan een leeg hok met een vochtige betonvloer.

Verder maar zoveel mogelijk grote wegen genomen, want wat een heuvels zeg, daar in de Ardennen. De afgelopen dagen hadden steeds een thema, een gespreksonderwerp dat ons gemakkelijk honderd kilometer bezighield. Vandaag was themaloos aangezien we nergens echt relaxed naast elkaar konden fietsen.

In Luxemburg werd het weer gelukkig beter en uiteindelijk kwamen we in de zon op een camping in Diekirch aan. Daar hebben we het thematekort ruimschoots opgevangen bij een stevige maaltijd met een fles wijn en een romantisch kaarsje toe. Hopelijk lig Tom niet al te lang wakker van m’n provocaties aangaande z’n prille relatie.

De heldendaad van vandaag staat op Tom’s naam, net in Luxemburg haalde hij op z’n volgepakte ligfietsje twee wielrenners in. Ha! Hahaaha! Ha ha! Er kon niet eens een complimentje af. Onze maximum snelheid komt al aardig dicht bij de  70 km/h.

Wat een k*tcamping. Op zich is z’n frustratie wel voor te stellen want de kraandopjes zijn gejat, maar moet ik daarvoor met luidsprekergeschal m’n tent uit gedingdongd worden?!

De toeristische stop was vandaag in Luxemburg. Op het heetst van de dag in de koele casematten onde ruine van het slot verdwaald. Werd het toch nog zweten.

Verder vormden wij zelf de voornaamste toeristische attractie. Het begon al ‘s morgens op de dingdong camping waar we met kinnen op knieen werden nagestaard. Enkele kilometers verder maakte Tom een klein jongetje dolgelukkig door ‘m op z’n fiets te helpen. In de stad Luxemburg waren we geliefd onderwerp van menig vakantiekiekje en nam een lokale gids onze fietsjes in haar rondleiding op.

Op het terras in Metz werd ons de banden van de fiets gevraagd en op de camping werd ik bestormd door een dozijn Britse hooligans van tussen de 3 en 12 jaar. Daarna kon ik gelukkig ontsnappen naar de douche terwijl Tom een groep Hollanders te woord stond en de banden weer op z’n fiets legde.

Even oefenen hoe het is om Nederland uit te fietsen. Als we ten zuiden van Valksenwaard Belgie infietsen belooft het weinig goeds. Gelukkig heb ik m’n studie voor fietsenmaker afgemaakt en weet ik, krap een kilometer na de grens, weer netjes wat nieuwe schroefdraad aan Tom’s achteras te vijlen. Met een zakmes. Fietsend is de zuid-willemsvaart tenslotte al ruim lang genoeg.

Gelukkig kunnen we in Maastricht op vertrouwde bodem naar een fietsenmaker met eigen praktijk en krijgt Tom’s fietsje een as-transplantatie. De Vrijthof verplichtte natuurlijk tot een foto en een witbiertje, dus het wordt al aardig laat als we op weg gaan naar de eerste heuveltjes.

Nog een beetje naschroeiend in een laat zonnetje steken we bij Slenaken de grens definitief over. Oei, wat vallen die hellinkjes tegen. Nu al ons lichtste verzet nodig? Kwalijker is nog dat de camping alleen op de kaart bestaat. Inwoners van het dorpje vlak bij Verviers vertellen ons dat we een heel eind terug moeten voor een camping.

Bekijk ‘t maar.

In Verviers eten we ons, nu al dagelijkse, patatje en wachten we tot het donker wordt. Dat moet, anders is wildkamperen zeer onverstandig. Met voor- en achterlicht op rijden we richting Spa, wie weet komen we een camping tegen, anders altijd wel een stuk bos…

Je kent dat vast wel, al die keren dat de situatie hopeloos lijkt, maar dat je uiteindelijk toch weer lekker onder een warme douche staat en je tentje op een valk stukje gras op je staat te wachten. Zo ook dit maal.

De stand is trouwens 1-1. Ik een keer tussen de Markt en de Vrijthof in Maastricht. Tom een keer onder het meewarig oog van twee Waalse schonen die ons naar de camping escorteerden. Het aanblik van die heel grote tramrails met knipperende lampen en slagbomen die naar beneden kwamen werd ‘m even te veel…

Een uurtje later rijden we, acht vuilniszakken en een stapeltje boterhammen rijker, alsnog ons doel tegemoet. Inpakken is een serieuze zaak, dus het is al een uur of zes en Utrecht is een prima doel voor het eerste ritje.

Marjan heeft al haar goedheid aangewend voor een heerlijke maaltijd, dus zo kunnen we na een vertrouwd avondje in een goed bed rustig wennen aan het idee van vakantie.